✨ Een ervaringsverhaal over het terugvinden van het vrije en krachtige kind dat onder verdriet, aanpassing en oude patronen bedolven was geraakt.
Een paar jaar geleden deed Carla een Opvoedopstelling rondom haar hoogsensitieve dochter, die snel boos werd en sterk wilde bepalen hoe dingen gingen. Tijdens die opstelling kwam een diep verdriet in de vrouwenlijn aan het licht. De inzichten die daaruit voortkwamen, hadden een positieve invloed op de relatie met haar dochter én haar moeder.
Begin dit jaar nam Carla opnieuw contact met mij op. Er speelde veel tegelijk. Haar dochter liep vast op school, zowel qua leren als sociaal. Ook raakten moeder en dochter weer vaker met elkaar in conflict, waardoor Carla zich als moeder onzeker voelde. Daarnaast verliep de relatie met haar vader moeizaam.
Omdat er zoveel verschillende dingen speelden, besloten we eerst een consult te plannen. Tijdens dat gesprek ontrafelden we samen wat er speelde en zag ik dat veel van waar ze tegenaan liep, te maken had met haar eigen innerlijke gekwetste kind.
Onderdrukte kracht
Vroeger was Carla, net als haar dochter, een hooggevoelig meisje met een wilskrachtige kant. Pijnlijke ervaringen, waaronder jarenlang gepest worden, hadden er echter voor gezorgd dat zij als kind onbewust de conclusie had getrokken dat het veiliger was onzichtbaar te zijn. Daardoor was ze haar wilskracht en emoties gaan onderdrukken en verdween ook een stukje van haar levensvreugde naar de achtergrond.
Haar dochter leek sterk te reageren op deze onderdrukte onderstroom. Ik stelde voor een opstelling te doen om te onderzoeken welke invloed deze ervaringen nog hadden op haar leven van nu en in het contact met haar kinderen en vader. Tijdens die opstelling kwamen we uit bij verstrikkingen in de vaderlijn.
De opstelling
Bij het voorgesprek vertelde Carla dat ze als jong meisje een goede band met haar vader had gehad. Rond haar achtste veranderde dat. Doordat ze al jaren gepest werd op school, zat ze niet goed in haar vel en was ze vaak verdrietig en emotioneel. Als hoogsensitief kind ervoer ze die emoties nóg sterker en werd erdoor overweldigd. Ze wist niet hoe ze daarmee om moest gaan en schreeuwde om aandacht en verbinding. Haar vader reageerde daar vaak boos op, waardoor Carla zich steeds verder terugtrok. Het vrije en krachtige meisje dat ze ooit was geweest, verdween naar de achtergrond.
Het achtjarige meisje
Tijdens de opstelling nodigde ik Carla uit om contact te maken met dat achtjarige meisje. Vrijwel direct voelde ze haar verdriet, onzekerheid en de pijnlijke vraag die daaronder lag: “Houdt mijn vader wel van mij?” Het meisje durfde ook geen contact meer met hem te maken en leek als het ware bevroren in de tijd. Alleen met al haar intense emoties.
Om haar meer steun te geven, brachten we een tegel in de opstelling, die symbool stond voor haar Opa, de vader van haar vader. Bij hem voelde het meisje zich vroeger gezien en volledig geaccepteerd. Hij was de enige bij wie ze écht zichzelf had kunnen zijn, inclusief al haar emoties.
Toen Carla op zijn plek ging staan, gebeurde er iets bijzonders. Ze keek als het ware door de ogen van haar Opa naar zichzelf. En ze zag niet het verdrietige meisje dat ze was geworden, maar het vrije, blije en krachtige kind dat ze ooit was geweest. Ook kwamen er herinneringen naar boven aan de momenten waarop ze samen piano hadden gespeeld.
Ze realiseerde zich dat ze daarmee was gestopt, omdat ze vond dat ze het niet goed genoeg deed. Het was alsof haar Opa nu tegen haar zei: “Ga maar lekker weer piano spelen. Daarmee nodig je het vrije, blije en krachtige meisje in jezelf weer uit om naar voren te komen.”
Vervolgens brachten we een tegel in de opstelling, die symbool stond voor het vrije meisje dat ze was geweest. Alleen al het opnieuw ontmoeten van dit deel van zichzelf voelde als een thuiskomen. Ook merkte Carla dat er iets verschoof in het contact met haar kinderen. Alsof het hen toestemming gaf om weer onbevangen kind te zijn en niet langer iets voor hun moeder te hoeven dragen.
De vaderlijn
Daarna onderzochten we wat er speelde bij haar vader. Toen Carla op zijn plek ging staan, werd zichtbaar dat haar vader vooral de onzekere en verdrietige kant in zijn dochter zag. Hij leek nauwelijks contact te hebben met haar kracht en levenslust. Gaandeweg werd duidelijk waarom.
Ook hij droeg een groot verdriet met zich mee en voelde zich erg onzeker. In de opstelling werd zichtbaar dat hij onbewust veel had gedragen voor zijn eigen moeder, uit liefde en ook in de hoop daardoor gezien en gewaardeerd te worden. Een familiepatroon dat zich een generatie later opnieuw liet zien bij Carla. Toen deze last symbolisch werd teruggegeven, veranderde er meteen iets bij haar vader. Het verdriet maakte plaats voor meer rust en kracht. Opvallend was dat hij nu wél in staat was de vrije, sterke en levendige kant van zijn dochter te zien. Dat maakte diepe indruk op Carla.
Het effect
Enkele weken later ontving ik van Carla het volgende bericht:
“De opstelling heeft me meteen veel inzicht gegeven. Ook heeft het me veel troost gegeven om te zien hoeveel mijn Opa heeft betekend in mijn leven. Het voelde heel krachtig op dat moment en dat heeft doorgewerkt.
Ik voel me nu helemaal ‘heel’ met alles wat ik mee heb gemaakt. Het was niet mooi, maar het hoort erbij. Het heeft voor mijn gevoel een plek gekregen en ik kan door.
Verder heb ik bijzondere contactmomenten gehad met mijn dochter en met mijn vader. Mijn dochter gaf ineens aan dat ze op mijn stress reageerde. Daar was ik me natuurlijk al van bewust, maar haar eigen inzicht en ons gesprek daarover heeft de lucht geklaard. De conflicten zijn afgenomen, onze band is versterkt en onze liefde stroomt weer!
Toen ik mijn vader weer zag, was mijn boosheid helemaal weg. We hebben een heel open gesprek gehad. Het voelde fijn om elkaar weer te zien en zo open met elkaar te kunnen praten. Het voelt alsof de blokkade die er was, nu weg is.
Met mijn zoon voelt mijn relatie ook anders. Het is alsof hij weer jonger is, meer kind. Wij hebben ook uitgesproken dat wat hij heeft gehoord over onze volwassen problemen, dat hij daar niets mee hoeft te doen. Ook is de relatie met mijn man verbeterd.
Ik vind het heel bijzonder dat een opstelling zo’n effect kan hebben op iemands leven. Ik ben je heel dankbaar!”
De kracht van een opstelling
Wat zo mooi is in dit verhaal, is dat de verandering niet begon bij het proberen te veranderen van het gedrag van de kinderen, maar bij het terugvinden van het vrije en krachtige kind in Carla zelf. Toen zij opnieuw contact maakte met dat deel van zichzelf, vond ze niet alleen iets terug in zichzelf, maar veranderde er ook iets in de verbinding met haar dochter, zoon, vader en man.
Dat zie ik vaker gebeuren. Een opstelling kan zichtbaar maken wat er onder de oppervlakte meespeelt: in jezelf, in de relatie met je kind en in de familiegeschiedenis. Door dit te zien, te ervaren en te doorvoelen, kan er iets wezenlijks verschuiven. Zo ontstaat er ruimte om je niet langer door oude pijn te laten leiden, maar steeds meer vanuit vrijheid en verbinding te reageren.
✨ Herken je dat het gedrag van je kind iets (ouds) in jou raakt, zonder dat je precies kunt benoemen wat?
In een vrijblijvend kennismakingsgesprek kijken we samen naar je hulpvraag en gaan we na of bijvoorbeeld een opstelling daarin iets kan betekenen.